This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Apel do rozumu

Ojcowie chłopców myślących analitycznie czas spędzony wspólnie z dzieckiem przeznaczają na bardziej aktywne zajęcia, narzucające konieczność ściślejszego kontaktowania się, jak np.: wycieczki, sporty, wspólne podróże. Ponadto analitycznie myślący chłopcy byli częściej karani przez ojców niż przez matki. Kary wymierzane chłopcom analitycznie myślącym polegały głównie na pozbawianiu przywilejów, izolacji i „apelowaniu do rozumu”, podczas gdy chłopcy myślący globalnie zarówno przez ojców, jak i przez matki karani byli chłostą. Prawidłowości tego typu nie udało się stwierdzić w odniesieniu do dziewcząt. Według wyników badań przeprowadzonych przez T. V. Busse’a (1969), zachowanie się ojca wobec dziecka oraz różne cechy osobowości ojca mają wpływ na giętkość, elastyczność (flexibility) myślenia dziecka. Autor badał chłopców murzyńskich z piątej klasy szkoły podstawowej. Giętkość myślenia u dziecka określał na podstawie szeregu specjalnie w tym celu opracowanych technik diagnostycznych, wśród których znajdował się stosowany w omawianych poprzednio badaniach Test Wkładanych Figur. Zachowanie ojca określane było na podstawie obserwacji sposobu udzielania synowi informacji odnośnie do wykonywania różnych zadań oraz na podstawie wypełnianego przez ojca kwestionariusza.
Na giętkość myślenia synów wpływ okazują się mieć następujące cechy zachowania się ojca w sytuacji eksperymentalnej: 1) ilość słów używanych w czasie wyjaśnień oraz 2) różnorodność przykładów, którymi ojciec usiłował wytłumaczyć synowi dane zadanie.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Dominująca technika

Główną techniką diagnozującą typ myślenia dzieci był Test Wkładanych Figur (The Embedded Figures Test), opracowany przez N. D. Repucciego. Natomiast informacje na temat sposobów zachowania się ojca uzyskiwano z niekierowanych wywiadów z matką oraz komentarzy dziecka na temat figur wyobrażających ojca w kontekście innych symbolicznie przedstawianych członków rodziny.
Wyniki tych badań wskazują, że ojcowie dzieci myślących globalnie fiarzucali tym dzieciom większy dystans, byli mniej opiekuńczy i ogólnie, jak to określały matki, „nieobecni psychicznie” w domu, podczas gdy ojcowie wyzwalający u dziecka myślenie analityczne są bardziej opiekuńczy, a jednocześnie zachęcają dziecko do uzyskiwania różnych sukcesów. Omawiani obecnie autorzy powołują się na badania prowadzone przez J. A. Sedera, który w swej pracy  dyplomowej (bakalarskiej)2 na Radclife College opisał praktyki wychowawcze rodziców dzieci przejawiających cechy myślenia globalnego i analitycznego. Otóż, jak stwierdził J. A. Seder, ojcowie chłopców myślących globalnie nie tylko spędzają z synami mniej czasu (w porównaniu z ojcami chłopców przejawiających cechy myślenia analitycznego), lecz nawet ten czas, który spędzają wspólnie, upływa na zajęciach pasywnych, jak oglądanie telewizji, przeglądanie magazynów lub pilnowanie przez ojca wykonywania określonych czynności przez syna, bez aktywnego uczestnictwa w tych czynnościach (np. ojciec nadzoruje odrabianie przez syna zadań, czytając przy tym gazetę).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WŁAŚCIWOŚCI (STYLE) MYŚLENIA

Problem wpływu ojca na style myślenia dziecka, pomimo że w porównaniu z dotychczas omawianymi zagadnieniami trudniejszy do poprawnego pod . względem metodologicznym badania, bywa również 12£ często podejmowany przez współczesnych psychologów. To zainteresowanie wypływa chyba głównie z wielce zachęcających do dalszych badań wyników, jakie uzyskują poszczególni badacze, przede wszystkim zaś z faktu, że poznając pewne prawidłowości psychologiczne z zakresu kształtowania się właściwości myślenia człowieka można na tej podstawie formułować określone dyrektywy wychowawcze w kierunku modelowania najbardziej korzystnej dla naszych czasów struktury umysłowej człowieka. Wydaje się, że referowanie wyników badań empirycznych dotyczących wpływu różnych cech zachowania się ojca wobec dziecka na ukształtowanie specyficznych właściwości myślenia tegoż dziecka należy rozpocząć od ciekawych badań prowadzonych przez H. A. Witkina i jego współpracowników (1962) nad znaczeniem ojca w wykształceniu „globalnych”„analitycznych” form myślenia u dziecka. Myślenie globalne jest, zgodnie z opinią przyjętą przez autorów, bardziej defektywne. Polega ono na całościowym ujmowaniu obrazu bez umiejętności odróżniania go od tła, i na nieumiejętności wyodrębniania przedmiotów według stworzonych przez siebie reguł. H. A. Witkin oraz jego współpracownicy badali dzieci dziesięcioletnie.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!