This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Dominująca technika

Główną techniką diagnozującą typ myślenia dzieci był Test Wkładanych Figur (The Embedded Figures Test), opracowany przez N. D. Repucciego. Natomiast informacje na temat sposobów zachowania się ojca uzyskiwano z niekierowanych wywiadów z matką oraz komentarzy dziecka na temat figur wyobrażających ojca w kontekście innych symbolicznie przedstawianych członków rodziny.
Wyniki tych badań wskazują, że ojcowie dzieci myślących globalnie fiarzucali tym dzieciom większy dystans, byli mniej opiekuńczy i ogólnie, jak to określały matki, „nieobecni psychicznie” w domu, podczas gdy ojcowie wyzwalający u dziecka myślenie analityczne są bardziej opiekuńczy, a jednocześnie zachęcają dziecko do uzyskiwania różnych sukcesów. Omawiani obecnie autorzy powołują się na badania prowadzone przez J. A. Sedera, który w swej pracy  dyplomowej (bakalarskiej)2 na Radclife College opisał praktyki wychowawcze rodziców dzieci przejawiających cechy myślenia globalnego i analitycznego. Otóż, jak stwierdził J. A. Seder, ojcowie chłopców myślących globalnie nie tylko spędzają z synami mniej czasu (w porównaniu z ojcami chłopców przejawiających cechy myślenia analitycznego), lecz nawet ten czas, który spędzają wspólnie, upływa na zajęciach pasywnych, jak oglądanie telewizji, przeglądanie magazynów lub pilnowanie przez ojca wykonywania określonych czynności przez syna, bez aktywnego uczestnictwa w tych czynnościach (np. ojciec nadzoruje odrabianie przez syna zadań, czytając przy tym gazetę).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WŁAŚCIWOŚCI (STYLE) MYŚLENIA

Problem wpływu ojca na style myślenia dziecka, pomimo że w porównaniu z dotychczas omawianymi zagadnieniami trudniejszy do poprawnego pod . względem metodologicznym badania, bywa również 12£ często podejmowany przez współczesnych psychologów. To zainteresowanie wypływa chyba głównie z wielce zachęcających do dalszych badań wyników, jakie uzyskują poszczególni badacze, przede wszystkim zaś z faktu, że poznając pewne prawidłowości psychologiczne z zakresu kształtowania się właściwości myślenia człowieka można na tej podstawie formułować określone dyrektywy wychowawcze w kierunku modelowania najbardziej korzystnej dla naszych czasów struktury umysłowej człowieka. Wydaje się, że referowanie wyników badań empirycznych dotyczących wpływu różnych cech zachowania się ojca wobec dziecka na ukształtowanie specyficznych właściwości myślenia tegoż dziecka należy rozpocząć od ciekawych badań prowadzonych przez H. A. Witkina i jego współpracowników (1962) nad znaczeniem ojca w wykształceniu „globalnych”„analitycznych” form myślenia u dziecka. Myślenie globalne jest, zgodnie z opinią przyjętą przez autorów, bardziej defektywne. Polega ono na całościowym ujmowaniu obrazu bez umiejętności odróżniania go od tła, i na nieumiejętności wyodrębniania przedmiotów według stworzonych przez siebie reguł. H. A. Witkin oraz jego współpracownicy badali dzieci dziesięcioletnie.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Ważniejsze cechy ojca

Bardzo ważną cechą ojca — biorąc pod uwagę jej .znaczenie dla osiągnięć szkolnych dziecka — jest podiom wykształcenia. Zasadniczo wszystkie badania prowadzone na ten temat wykazują wysoką współzależność między stopniem wykształcenia ojca a postępami szkolnymi dziecka. U nas w Polsce wpływ poziomu wykształcenia rodziców na postępy szkolne dziecka badała m.in. M. Tyszkowa (1964). Wprawdzie, jak wynika z badań N. Bayleya (1954) -oraz J. Kagana i H. A. Mossa (1959), stopień wykształcenia matki jest lepszym wskaźnikiem rozwoju intelektualnego i postępów szkolnych dziecka, aie tylko młodszego (do lat dziesięciu), w miarę jak dziecko rozwija się, w coraz większym stopniu jego rozwój intelektualny uzależniony jest od stopnia wykształcenia ojca.
Następną prawidłowością zaobserwowaną w szeregu Tsadań psychologicznych jest to, że rozwój intelektualny dziewczynek bardziej niż chłopców zależy od wykształcenia rodziców (zarówno matek jak i ojców), zależność ta ponadto daie się zauważyć wcześniej niż u chłopców. Dobrą ilustrację tego typu zależności może stanowić tab. 5 (na s. 129), zawierająca wyniki badań przeprowadzonych przez M. P Honzika (1963). Y. tabeli tej wynika, że w przypadku dziewczynek iloraz inteligencji uzyskuje statystycznie istotne pozytywne korelacje ze stopniem wykształcenia ojców już w trzecim roku życia, podczas gdy u chłopców dopiero w siódmym. Siedząc zaś wysokość współczynników korelacji otrzymanych przez chłopców i dziewczynki stwierdzić można, że do czternastego roku życia są one wyższe u dziewcząt. —

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!