This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Badania genetyczne, cena naszego życia

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że są nosicielami określonych genów dotkniętych wadą i właśnie na nich ciąży ryzyko zachorowania na nowotwór czy też inne choroby. Co robić w takiej sytuacji, jakie badania wykonać by się dowiedzieć czy osoba nie jest posiada „wadliwych” genów. Z pomocą przychodzą badania genetyczne, cena takich badań naprawdę nie jest wysoka, znacznie nisza od „ceny” naszego życia, zdrowia. Mało kto zdaje sobie sprawą, że około 30 procent wszystkich nowotworów złośliwych powstaje właśnie w wyniku predyspozycji genetycznej w skrócie, jeżeli posiadamy wadliwe geny to możemy je przekazywać dalej. Dlatego tak ważne są badania genetyczne, robi się je w celu wykluczenia bądź też potwierdzenia występowania genów wadliwych. Takie badania szczególnie rekomendowane są u każdej pacjentki z rozpoznanym rakiem piersi bądź też jajnika, a już na badanie jest konieczne, jeżeli osoba zachorowała w bardzo młodych wieku czy też w rodzinie występowały przypadki zachorowań na nowotwór. O zdrowie należy dbać.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Osiągnięcia

Na to bowiem, aby owa więź psychiczna powstała, składać się musi zarówno wiele właściwości zachowania się dziecka, jak i przede wszystkim osiągnięcie przez mężczyznę odpowiedniego poziomu dojrzałości społecznej. Można więc powiedzieć, że sposób pełnienia przez mężczyznę roli rodzicielskiej stanowi dobry wskaźnik diagnostyczny świadczący o poziomie jego dojrzałości psychicznej.
W przypadku zaś stwierdzenia niewłaściwego funkcjonowania mężczyzny w roli ojca należy mu pomóc w przezwyciężeniu tych oporów psychicznych,  które przeszkadzają we właściwym pełnieniu tak ważnej funkcji wychowawczej, czyli inaczej mówiąc, trzeba pomóc mu dojrzeć. Tego typu rolę pełni zaś, jak wiadomo, właściwie prowadzona psychoterapia. Konieczność prowadzenia rozmów terapeutycznych z rodzicami (a szczególnie z ojcami) nie umiejącymi właściwie wywiązać się ze swej roli w procesie wychowania dziecka stanowi jeden z bardzo poważnych argumentów świadczących o potrzebie dalszego rozwijania poradnictwa rodzinnego. Tego typu problemami powinien bowiem zajmować się psycholog i psychiatra rodzinny. Jak wynika z doświadczeń amerykańskich psychoterapeutów rodzinnych, w przypadkach omawianych ostatnio rodziców okazujących skłonności do znęcania się nad dziećmi interwencja psychologiczna daje bardzo dobre rezultaty. I tak np. cytowani uprzednio B. F. Steele i C. B. Pollock (1968) stwierdzają, że praca psychoterapeutyczna z rodzicami przejawiającymi skłonność do znęcania się nad dziećmi w 3/4 przypadków daje zdecydowanie pozytywne rezultaty. Poddani psy.- choterapeutycznym oddziaływaniom rodzice nie tylko przestają być niebezpieczni dla swych dzieci, ale również ich kontakty z pozostałymi osobami wyraźnie się polepszają.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Straszne doświadczenia

Przyczynę tych niedojrzałych reakcji w stosunku do dziecka stanowią różnego rodzaju negatywne doświadczenia z okresu własnego dzieciństwa. Tak więc na zakończenie analizy omawianych ostatnio ponurych przypadków, kiedy rodzic (a najczęściej ojciec) skutkiem swej niedojrzałości emocjonalnej znęca się nad dziećmi, trzeba podkreślić, że przypadki te stanowią raczej krańcowe przejawy niedojrzałości rodziców. Niemniej jednak, jak każde przypadki ekstremalne, ukazują z dużym stopniem ostrości fakt, że rodzice z chwilą przyjścia na świat dziecka muszą przebyć kolejny etap rozwoju psychicznego, kolejny etap dojrzewania społecznego, polegający na wyzbyciu się wielu silnie niejednokrotnie zakorzenionych egoistycznych dążeń. Być może, proces ten przebiega u ojców bardziej dramatycznie (na co zdają się wyraźnie wskazywać przytoczone powyżej badania), wynika to prawdopodobnie z faktu „mniej odczuwalnych” biologicznych związków ojca z dzieckiem. Matka ma stosunkowo większą łatwość traktowania dziecka jako „cząstki siebie”, jest to bowiem bardziej ewidentnie „cząstka” jej ciała. Ojciec natomiast musi przyswoić sobie poczucie związku z dzieckiem wyłącznie na drodze psychicznej i to najprawdopodobniej należy do najbardziej znamiennych cech ojcostwa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!